Strona wykorzystuje pliki cookies, jeśli wyrażasz zgodę na używanie cookies, zostaną one zapisane w pamięci twojej przeglądarki. W przypadku nie wyrażenia zgody nie jesteśmy w stanie zagwarantować pełnej funkcjonalności strony! Aby dowiedzieć się więcej o plikach cookies lub je usunąć zobacz naszą politykę prywatności. Polityka cookie

Wniebowzięcie N. Maryi Panny         15.08.18.

Ap 1,19; 12,1..10 1 Kor 15,20-26 Łk 1,39-56        

 

Historia świata w kilku zdaniach: „Ukazał się wielki znak na niebie: Niewiasta obleczona w słońce i księżyc pod jej stopami, a na jej głowie wieniec z gwiazd dwunastu”. I zaraz „inny znak: smok ognisty”, który czai się, by „skoro tylko porodzi, pożreć jej Dziecko”. Bóg zdecydował inaczej: „Dziecko jej zostało porwane do Boga. Niewiasta zaś zbiegła na pustynię, gdzie ma miejsce przygotowane przez Boga”. Niewiasta to symbol Matki Bożej i Kościoła. Są pod opieką Boga.

Swoje plany Bóg realizuje „po ludzku”. Oto „Maryja poszła z pośpiechem w góry… weszła do domu Zachariasza i pozdrowiła Elżbietę”. Wtedy zaczęło się działanie Boże: „Duch Święty napełnił Elżbietę”. Mówi o tym ona sama i chwali Maryję: „Błogosławiona jesteś między niewiastami i błogosławiony jest owoc Twojego łona”. Wtedy Matka Boża wyśpiewała hymn uwielbienia i radości: „Wielbi dusza moja Pana… odtąd błogosławić mnie będą wszystkie pokolenia… Jego miłosierdzie z pokolenia na pokolenie nad tymi, którzy się Go boją”. Tak Kościół modli się codziennie.

Nasze święto zapowiada, że „jak w Adamie wszyscy umierają, tak w Chrystusie wszyscy będą ożywieni”. „Śmierć weszła przez grzech, a Bóg stworzył nas do nieśmiertelności”. Chrystus umierając za nas, otworzył nam bramę Domu Ojca. Tam nas prowadzi przez swój Kościół. „Jako ostatni wróg, zostanie pokonana śmierć”.

Liturgia dnia

 

Słowo na niedzielę

Potrzebna pomoc

Intencje modlitewne

Wydarzenia

Polecamy

Termomodernizacja

termomodernizacja.jpg

Dofinansowanie

ministerstwo-kultury.jpg